Oko na Maroko

Po śniadaniu nastąpiło wymeldowanie z hotelu. Pogoda była identyczna z wczorajszą: poranek pochmurny, miejscowo z mgłą z tendencją do rozpogadzania się. Poszliśmy jeszcze pożegnać sie z Atlantykiem. Udaliśmy się jeszcze z wizytą do miejscowego, jedynego tu i w promieniu 120 km katolickiego skromnego parafialnego kościółka pw. Św. Anny którego proboszczem jest polski ksiądz. Jak widać, koty też lubią tu przychodzić do kościoła W skromnym wystroju kościółka uwagę przykuwała rzeźba przedstawiająca św. Annę i Matkę Bożą oraz obraz Notre Dame du Maroc. Przykościelny parkan porastało kwiecie. Udaliśmy się w drogę powrotną do Marrakeszu, skąd mieliśmy odlatywać. Przejechaliśmy przez góry Atlasu Wysokiego, zatrzymaliśmy się jeszcze na kawę na stacji benzynowej (zrobiło się znów gorąco), po czym przybyliśmy na lotnisko w Marrakeszu. Budynek lotniska wyposażony był w tak zaprojektowane luksfery, że sprawiało to wrażenie, iż ściana budynku pokryta jest świetlną koronką. Na lotnisku dowiedzieliśmy...

Poranek był pochmurny. Przed śniadaniem poszliśmy przywitać się oceanem, który był wzburzony, a fale długimi jęzorami wgryzały się w plażę. Unosiła się bryza. W oddali wzgórze z twierdzą i jeszcze z podświetlonym napisem: Bóg-ojczyzna-król (w miarę przejaśniania się podświetlenie wyłączono). Po śniadaniu wypogodziło się. Ludzie zaczęli zajmować leżaki nad hotelowym basenami. My jednak wybraliśmy się na spacer promenadą w kierunku miasta. Szliśmy, mijając kolejne hotele. Słońca coraz bardziej doskwierało. W przypromenadowej knajpce Polska znów jest wyróżniona W końcu zeszliśmy z promenady do miasta.  Miasto nie robiło specjalnego wrażenia. W większości były tam nowe budynki, postawione po trzęsieniu ziemi w 1960 roku wzdłuż prostopadle do siebie przebiegających szerokich ulic. Uwagę naszą zrobiły maszty telekomunikacyjne w postaci imitacji wysokiej palmy. Zobaczyliśmy główny meczet miasta,  a następnie udaliśmy się do Jardin du Portugal (Jardin Olhao). Przeszliśmy jego alejami ...